Fransa’daki Bordeaux Üniversitesi tarafından yürütülen araştırma, 65 yaş üstü kişilerde kronik yalnızlığın demans riskini yüzde 38 yükselttiğini ortaya koydu.
30 yıl boyunca 3 bin 777 kişi takip edildi
Çalışmada, 1988-2018 yılları arasında 65 yaş üstündeki 3 bin 777 kişinin verileri incelendi. Katılımcılar; hiç yalnızlık yaşamayanlar, zaman zaman yalnız kalanlar ve kronik yalnızlık yaşayanlar şeklinde üç gruba ayrıldı.
Kronik yalnızlık grubunda bulunanların yüzde 49’unda demans gelişti. Bu oran, ara sıra yalnızlık yaşayanlarda yüzde 34, hiç yalnızlık hissetmeyenlerde ise yüzde 33 olarak kaydedildi.
Kalıcı yalnızlık ile geçici yalnızlık ayrımı
İstatistiksel değerlendirmeler, kronik yalnızlığın hiç yalnızlık yaşamayanlara göre demans riskini yüzde 38 artırdığını gösterdi. Ara sıra yaşanan yalnızlığın ise risk üzerinde belirgin bir etkisi tespit edilmedi.
Bordeaux Halk Sağlığı Merkezinden kıdemli araştırmacı Karine Peres, basına yaptığı yazılı açıklamada, “Çoğu insan yaşamının bir döneminde yalnızlık yaşıyor ancak demans riskini artırabilecek olan, yalnızlığın kronik ve kalıcı hale gelmesi. Bu ayrım çok önemli.” ifadelerini kullandı.
Yalnızlık hangi mekanizmalarla etkili olabilir?
Peres, kronik yalnızlığın uzun süreli strese ve bağışıklık sistemi üzerinde olumsuz etkilere yol açarak iltihaplanmayı tetiklediğini belirtti.
Yalnızlığın aynı zamanda fiziksel aktivitenin azalması ve kötü beslenmeyle bağlantılı olduğuna dikkat çeken Peres, bu durumların demans açısından risk oluşturan kalp-damar hastalıkları ile diyabeti tetikleyebildiğini aktardı.
Uzmanlardan sosyal bağlara ilişkin değerlendirme
Araştırmanın başyazarı Bordeaux Üniversitesinden Yvanna Simon, “Sağlık çalışanları, sosyal hizmet uzmanları ve politika yapıcılar, toplumsal risk göstergesi olarak yalnızca birlikte yaşama durumuna odaklanmamalı, kişilerin bağ kurma ve yalnızlık konusundaki kendi algılarını da hesaba katmalı.” değerlendirmesinde bulundu.
Araştırmanın sonuçları, “Aging&Mental Health” dergisinde yayımlandı.
